Stanisław Grabski urodził się 7 kwietnia 1871 roku w Borowie nad Bzurą (koło Łowicza, woj. mazowieckie). Jego rodzina miała korzenie ziemiańskie – ojciec Feliks był administratorem majątków ziemiańskich, matka pochodziła z rodziny Mittelstaedtów. Młodszym bratem Stanisława był Władysław, uczony i polityk, dwukrotny premier i trzykrotny minister skarbu w latach 20., twórca reformy walutowej z 1924 roku.

Stanisław Grabski należał do pokolenia wychowywanego w atmosferze popowstaniowej (po 1863 roku) i w okresie nasilonej rusyfikacji. W latach 1883–1890 uczęszczał do gimnazjum filologicznego w Warszawie, po jego ukończeniu podjął studia na wydziale przyrodniczym Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego, a jesienią 1891 roku wyjechał na studia do Berlina. W okresie studiów w Warszawie i Berlinie zaangażował się w ruch socjalistyczny: w Berlinie kierował redakcją „Gazety Robotniczej”, jako przedstawiciel Związku Robotników Polskich brał udział w zjeździe polskich socjalistów w 1892 roku w Paryżu, a następnie w międzynarodowym kongresie socjalistów w zurychu. Za działalność polityczną był wydalony z Berlina, a następnie z Wiednia. Wyjechał do Szwajcarii, przebywał w Zurychu, Bernie, Genewie, Lozannie i Bazylei, w 1899 roku został bibliotekarzem w Muzeum Narodowym Polskim w Rapperswilu, podróżował po krajach monarchii habsburskiej. W okresie tym poznał działalność organizacji rolniczych wspierających proces modernizacji wsi i próbował inicjować rozwój tego rodzaju organizacji po powrocie do Polski kilka lat później.

W okresie „szwajcarskim” Grabski zaczął oddalać się od ruchu socjalistycznego – ostatecznie zerwał z nim w latach 1901–1902, wiążąc się ze środowiskiem Narodowej Demokracji w Królestwie Polskim i Galicji. W 1905 roku wstąpił do Ligi Narodowej, w 1906 roku został członkiem prezydium Koła Polskiego w rosyjskiej I Dumie Państwowej w Petersburgu, po jej rozwiązaniu wrócił do Lwowa, związał się ze Stronnictwem Narodowo-Demokratycznym, w 1907 roku został jego wiceprezesem. W tym samym okresie wykładał ekonomię w Dublanach i na Uniwersytecie Lwowskim, działał w organizacjach rolniczych i spółdzielczych, był stałym współpracownikiem „Słowa Polskiego” – organu prasowego galicyjskiej endecji.

Po wybuchu wojny zaczął krytycznie odnosić się do mocarstw centralnych i zbliżać się do orientacji prorosyjskich. Opuścił Galicję wiosną 1915 roku i wyjechał do Rosji, gdzie prowadził działalność polityczno-społeczną, angażując się m.in. w prace Centralnego Komitetu Obywatelskiego opiekującego się polskimi uchodźcami, w tym z terenów zajętych przez wojska niemieckie i austriackie. Po zwycięstwie bolszewików w połowie 1918 roku wyjechał do Londynu, następnie Paryża, gdzie jako członek Komitetu Narodowego Polskiego zajmował się kwestią powojennych granic polskich i sprawami narodowościowymi. Jako przedstawiciel Komitetu brał udział w poufnych rozmowach z Józefem Piłsudskim w Krakowie i Warszawie na temat przyszłych rządów w Polsce.

Po powrocie do niepodległej Polski w grudniu 1918 roku Stanisław Grabski stał się jednym z głównych polityków i ideologów Narodowej Demokracji. W latach 1919–1927 był posłem na sejm z ramienia Związku Ludowo-Narodowego, zajmował czołową pozycję w tym ugrupowaniu. Jako delegat sejmu uczestniczył w rokowaniach dotyczących traktatu ryskiego kończącego wojnę polsko-radziecką. Był dwukrotnie ministrem wyznań religijnych i oświecenia publicznego: w 1923 roku w gabinecie Wincentego Witosa i w latach 1925–1926 – w gabinecie Władysława Grabskiego i Aleksandra Skrzyńskiego. W okresie tym doszło do podpisania konkordatu z Watykanem (1925) – Grabskiego uważano za jego głównego architekta. Dziełem Grabskiego były też regulacje dotyczące języka nauczania w szkołach województw wschodnich wprowadzające tzw. szkoły utrakwistyczne (dwujęzyczne). Wywołały one protesty przede wszystkim ludności ukraińskiej w Galicji Wschodniej (w regionach z istotnym udziałem ludności polskiej do szkół wprowadzany był obok języka wykładowego ukraińskiego język polski). Opowiadał się za reformą szkolnictwa w kierunku zwiększenia znaczenia szkół zawodowych i profilowanych liceów – idea ta została częściowo zrealizowana w ramach reformy ministra Janusza Jędrzejewicza z 1932 roku.

Po przewrocie majowym w 1926 roku i przejęciu rządów przez obóz piłsudczykowski Grabski wycofał się z bieżącej polityki i poświęcił pracy publicystycznej i naukowej jako profesor na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Był sceptyczny (a nawet krytyczny) wobec kierunku, w którym ewoluował obóz narodowy. Nie został przyjęty do powstałego w 1928 roku Stronnictwa Narodowego, w drugiej połowie lat 30. zbliżył się do środowiska Stronnictwa Pracy. Był współautorem memoriału w sprawie kryzysu rządów sanacyjnych, w którym zwracał uwagę na zagrożenie niemieckie, przedstawił też projekt rozbudowy przemysłu zbrojeniowego.

W momencie wybuchu II wojny światowej Grabski znajdował się we Lwowie, tam też został we wrześniu 1939 roku aresztowany przez NKWD. Początkowo więziony był na Łubiance, następnie skazany na 8 lat pracy przymusowej. Zwolniony w lipcu 1941 roku po podpisaniu układu Sikorski-Majski, po krótkim pobycie w Moskwie jesienią tego roku wyjechał do Londynu, by podjąć współpracę z rządem generała Władysława Sikorskiego, a następnie Stanisława Mikołajczyka. Był przewodniczącym Rady Narodowej II kadencji w latach 1942–1944. Uczestniczył w pracach projektowych dotyczących przyszłego ustroju Polski i ułożenia relacji z ZSRR. W sierpniu 1944 roku wraz z Mikołajczykiem brał udział w rozmowach ze Stalinem w Moskwie, szczególnie zależało mu na pozostawieniu w granicach Polski Lwowa. W czasie pobytu w Moskwie uczestniczył też w spotkaniach z przedstawicielami PKWN. Następnie w październiku 1944 roku był członkiem wspieranej przez Winstona Churchilla delegacji polskiej prowadzącej w Moskwie rozmowy w sprawie wschodnich granic Polski. Po upadku rządu Mikołajczyka wycofał się z polityki londyńskiej. W okresie londyńskim sporo publikował, brał też udział w pracach Stowarzyszenia Ekonomistów Polskich w Zjednoczonym Królestwie (1941).

Po zakończeniu wojny i powstaniu Tymczasowego Rządu Jedności Narodowej uznanego przez mocarstwa zachodnie, w lipcu 1945 roku Grabski wrócił do Warszawy i podjął współpracę z władzami Polski Ludowej, obejmując stanowisko jednego z zastępców prezydenta Krajowej Rady Narodowej (prezydentem był Bolesław Bierut). W tym charakterze brał udział w pracach polskiej delegacji na konferencję poczdamską. Uważał, że walkę o przyszłość Polski należy podjąć w kraju i że tylko w Warszawie jest możliwość wpływania na bieg wypadków w Polsce. Po rozwiązaniu KRN w 1947 roku wycofał się z działalności politycznej i poświęcił działalności naukowo-publicystycznej jako profesor Uniwersytetu Warszawskiego.

W roku akademickim 1946/1947 został profesorem kontraktowym (z uwagi na ukończenie 65 lat) w Katedrze Historii Ustrojów Społecznych na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, w kwietniu 1947 roku został zaś mianowany profesorem zwyczajnym. W latach 1948–1949 przedłużono mu prawo wykładania przedmiotów ekonomicznych. Zmarł 6 maja 1949 roku w Sulejówku. Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Z ekonomią Grabski zetknął się po raz pierwszy na studiach na wydziale filozoficznym uniwersytetu w Berlinie w roku akademickim 1891/1892 na seminarium Gustawa Schmollera, wybitnego przedstawiciela tzw. młodszej szkoły historycznej w ekonomii. Rok później wyjechał do Paryża, by z bratem Władysławem podjąć studia w Szkole Nauk Politycznych (École Libre des Sciences Politiques). Zaangażowanie polityczne spowodowało, że studia przerwał, aby wznowić je tym razem na uniwersytecie w Bernie w Szwajcarii. Tam obronił w 1894 roku pracę doktorską na temat Karla Georga Winkelblecha (ekonomista niemiecki z pierwszej połowy XIX wieku). W okresie tym zaczął publikować krótkie teksty ekonomiczne w „Die Neue Zeit” dotyczące polityki gospodarczej Rosji w Królestwie Polskim. Przygotował też naukową rozprawkę Rozwój teorii wartości i jej stan obecny1. Po otrzymaniu stopnia doktora filozofii wyjechał do Genewy, potem do Lozanny i Bazylei. W okresie tym opublikował kilka prac dotyczących teorii ekonomii, m.in.: Karl Marlo (Karl Georg Winkelblech) als Sozialtheoretiker (Karol Marlo jako teoretyk społeczny, Bern 1898); Zur Erkenntnislehre der Volkswirtschaftlichen Erscheinungen (Przyczynek do teorii poznania zjawisk społeczno-gospodarczych, Leipzig 1900). W tej drugiej pracy zarysował po raz pierwszy własną koncepcję analizy zjawisk społeczno-ekonomicznych, odwołując się do socjologizmu historycznego.

W okresie tym otrzymał propozycję przeprowadzenia habilitacji na Uniwersytecie Jagiellońskim. W Krakowie zamieszkał jesienią 1901 roku. Zaraz potem na UJ przeprowadzono jego postępowanie habilitacyjne na podstawie pracy Zur Erkenntnislehre der Volkswirtschaftlichen Erscheinungen, a w 1903 roku została zatwierdzona jego docentura na wydziale filozoficznym (wynikało to stąd, iż Grabski miał doktorat z filozofii; dodajmy też, że ekonomia wykładana była na wydziałach prawa). Zajęcia na uczelni rozpoczął w roku akademickim 1903/1904. Równolegle prowadził wykłady z ekonomii na różnych kursach, angażował się też we wspieranie ruchu zakładania kółek rolniczych i spółdzielczości rolnej oraz propagowania edukacji rolniczej. W okresie tym opublikował prace: Zarys rozwoju idei społeczno-gospodarczych w Polsce od pierwszego rozbioru do r. 1831 (t. I, Kraków 1903) oraz Istota wartości jako zjawiska społeczno-gospodarczego (Kraków 1904). W tej ostatniej kategorię wartości poddał analizie w kontekście społeczno-gospodarczego znaczenia dóbr i możliwości zaspokajania przez nie potrzeb. Zwracał też uwagę na społeczne aspekty zjawisk ekonomicznych, wskazując, że jednostkowe motywy kierujące działalnością gospodarczą wypływają z uwarunkowań społecznych wiążących się z szeroko rozumianym życiem kulturalno-społecznym.

W 1904 roku Grabski przeniósł się do Lwowa, by objąć stanowisko referenta ds. rolnych w Wydziale Krajowym, równolegle w latach 1905–1910 kierował katedrą ekonomii politycznej w Akademii Rolniczej w Dublanach jako profesor nadzwyczajny ekonomii politycznej, a w 1909 roku został mianowany profesorem zwyczajnym ekonomii politycznej i skarbowości. Prowadził też wykłady z nauk społecznych na Uniwersytecie Lwowskim (po przeniesieniu z Krakowa docentury z filozofii i metodologii nauk społecznych). W roku akademickim 1910/1911 objął katedrę ekonomii społecznej na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego, został też dziekanem tego wydziału. Lwów opuścił w 1915 roku. Po 1918 roku zamieszkał w Warszawie angażując się przede wszystkim w działalność polityczną. Z tego też powodu musiał ograniczyć wykłady prowadzone na uniwersytecie we Lwowie (do 3 godzin tygodniowo).

W pierwszej połowie lat 20. Grabski opublikował kilka broszur o charakterze historyczno-socjologiczno-politycznym: Rewolucja (Warszawa 1921); Uwagi o bieżącej historycznej chwili Polski (Warszawa 1923); Z codziennych walk i rozważań (Poznań 1923; zbiór artykułów opublikowanych w „Słowie Polskim”); Z zagadnień polityki narodowo-państwowej (Warszawa 1925).

Do pracy naukowo-dydaktycznej powrócił po wycofaniu się z polityki w 1926 roku i przeniesieniu się do Lwowa, gdzie na Uniwersytecie Jana Kazimierza kierował Zakładem Ekonomii Politycznej (zajęcia z ekonomii społecznej, seminarium ekonomiczne). W roku 1927 rozpoczął pracę nad swoją najbardziej znaną rozprawą Ekonomja społeczna, której kolejne tomy były publikowane do 1933 roku2. Praca miała być podręcznikiem, poszczególne tomy nosiły zaś tytuły: 1. Socjologiczne podstawy ekonomji; 2. Rozwój nauki ekonomji społecznej; 3. Zasadnicze pojęcia społeczno-gospodarcze; 4. Gospodarstwo i przedsiębiorstwo; 5. Rynek; 6. Kapitał; 7. Stosunki robotnicze; 8. Ustroje społeczno-gospodarcze; 9. Współczesny kapitalizm; 10. Dążenia rozwojowe współczesnego kapitalizmu. W trakcie pracy nad ww. tomami opublikował broszurę Państwo narodowe (Lwów 1929).

Pod wpływem doświadczeń wielkiego kryzysu w 1934 roku wydał książkę Trzeba szukać drogi wyjścia (Lwów-Warszawa 1934), w której krytycznie oceniał zastój polskiej przedsiębiorczości i wskazywał na konieczność zmian (polityka kredytowa, zamówienia publiczne). Publikował wiele artykułów odnoszących się do bieżących zagadnień, które zebrał w pracy Ku lepszej Polsce (Warszawa 1938).

Kolejne publikacje Grabski wydawał w okresie wojny w Londynie, dawał też liczne odczyty i prelekcje na tematy polityczno-ekonomiczne (w latach 1941–1942 gościł z odczytami na uniwersytecie w Oksfordzie). W „Ekonomiście Polskim” opublikował głośne artykuły Uwagi o  polskiej gospodarce planowej (1942, nr 2) i Upaństwowienie czy uspołecznienie i unarodowienie (1942, nr 4). W pierwszym z nich dokonał analizy „biernego kapitalizmu” w okresie międzywojnia i wskazywał na konieczność intensyfikacji procesu uprzemysłowienia oraz przejścia od doraźnego interwencjonizmu do gospodarki planowej. Postulował zmianę struktury agrarnej w kierunku zwiększenia stanu posiadania ludności chłopskiej. W drugim opowiadał się za zmianami własnościowymi w kierunku uspołecznienia (partycypacja robotników w akcjonariacie), był krytyczny wobec nacjonalizacji przedsiębiorstw (upaństwowienia), wskazując, że jej efektem będzie państwo totalne (niedemokratyczne). W 1944 roku wydał w Glasgow pracę podsumowującą własne przemyślenia historyczno-polityczne pt. Myśli o dziejowej drodze Polski, w której wskazywał na konieczność przemian ustrojowych w powojennej Polsce. W broszurze Nil desperandum (Londyn 1945) opowiedział się za przesunięciem polskich granic na zachód. Ostatnią większą publikacją była książka Polska gospodarka planowa (Warszawa 1947). Powtórzył w niej częściowo tezy przedstawione wyżej, przyszłą Polskę widział jako kraj oparty na drobnej i średniej własności prywatnej, spółdzielczości i samorządzie, w swoich poglądach gospodarczo-społecznych skłaniał się ku agraryzmowi oraz chrześcijańskiej doktrynie społecznej.

Dorobek naukowo-publicystyczny Grabskiego jest bardzo bogaty, obejmuje ponad 50 książek i broszur oraz kilkaset artykułów z zakresu polityki, ekonomii i bieżącej sytuacji gospodarczej. Za największe dzieło uznaje się Ekonomję społeczną. Opracowanie to można potraktować jako syntezę jego poglądów i przemyśleń na fundamentalne pytania odnoszące się do przedmiotu i metody ekonomii, genezy i znaczenia pojęć ekonomicznych, kierunków ewolucji ustrojów społeczno-gospodarczych i praw rozwoju, celów i form życia gospodarczego. Grabski wskazywał na konieczność oparcia badań teoretycznych z zakresu ekonomii na analizach historycznych z uwzględnianiem aspektów społeczno-psychologicznych. Podejście to było charakterystyczne dla przedstawicieli nowszej szkoły historycznej, a następnie instytucjonalizmu.

Ekonomia społeczna to według Grabskiego nauka o gospodarczym współżyciu i współdziałaniu ludzi wyjaśniająca kształtowanie się norm społecznych regulujących działalność gospodarczą, ich genezę i mechanizmy. Nauki ekonomiczne tworzyły od wewnątrz zbiory pojęć i form organizacyjnych gospodarstwa społecznego, układające się na zewnętrz w różne kształty norm społecznych. Kształtowanie się norm gospodarczego współżycia regulowały obiektywne prawa ekonomiczne. Za główną formę współdziałania ludzi w procesie gospodarowania uważał rynek (towarów, pracy, ziemi, kapitału, kredytu, papierów wartościowych i nieruchomości). Wskazywał na dynamikę systemu rynkowego i jego elastyczność. Stosunki gospodarcze kształtowały się jego zdaniem pod wpływem zmieniających się celów jednostek i społeczeństw, co regulowały prawa ekonomiczne. Wyróżniał trzy rodzaje tychże praw: 1. okresowe (historyczne) cechujące daną formację społeczno-ekonomiczną i określające prawidłowości kształtowania się form współdziałania w różnych okresach i ustrojach; 2. podstawowe, czyli mające cechy uniwersalne, a więc ujmujące prawidłowości występujące „zawsze i wszędzie” jak na przykład prawo wartości; 3. rozwojowe wyjaśniające ewolucję form życia gospodarczego i dotyczące prawidłowości ich rozwoju w historii cywilizacji. Wyróżnił siedem okresów cywilizacji (od rodowego po współczesny kapitalizm) oraz trzy rodzaje czynników, które poprzez wzajemne oddziaływanie określały rozwój cywilizacji. Pierwszą grupę tworzyły czynniki o charakterze indywidualistycznym (np. dążenie do bogactwa czy panowania) oddziałujące na rozpad wielkich grup społecznych; drugą – czynniki mające cechy uspołeczniające i jednoczące grupy plemienne w państwa, a społeczne w narody; trzecią – czynniki ideowo-duchowe dotyczące więzi niematerialnych, sprzyjające postępowi technicznemu i organizacji społeczeństw. Jego zdaniem w różnych epokach cechy te występowały ze zmiennym natężeniem, przez co rozwój społeczny cechował się nawrotami indywidualizmu bądź kolektywizmu (istotą zmian w organizacji gospodarowania społecznego było zwycięstwo/upadek kolektywizmu bądź indywidualizmu), niemniej w każdym nowym cyklu rozwój rozpoczynał się na wyższym poziomie. Za główny czynnik postępu uznawał Grabski twórczą świadomość społeczną jednostek stojących najwyżej – to owa świadomość społeczna formowała według niego zasadnicze pojęcia społeczno-gospodarcze, one z kolei kształtowały i wyznaczały instytucje oraz relacje (więzi) społeczne. Życie społeczne odbywało się w gospodarstwach domowych i przedsiębiorstwach stanowiących podstawowe komórki organizacyjne ustroju gospodarczego. Przyczyn wahań koniunkturalnych dopatrywał się w obiegu pieniężnym. Był zwolennikiem systemu pieniężnego opartego na złocie oraz ilościowej teorii pieniądza.

W badaniach społeczno-ekonomicznych Grabski przyjmował metodę historyczną, odrzucając – stosowane przez szkołę klasyczną – generalizowanie i akcentowanie niezmienności motywów i procesów gospodarowania. Uważał, że pomijanie kontekstu historycznego i socjologicznego oraz historycznej zmienności gospodarek nadawało ekonomii charakter nauki abstrakcyjnej. Wskazywał na konieczność ujmowania powiązań przyczynowo-skutkowych i funkcjonalnych. Polemizował z indywidualistyczną koncepcją zachowań ekonomicznych człowieka, wskazując, że pochodzą one ze stosunków społeczno-gospodarczych „gromad ludzkich”. Jego zdaniem pomijanie tego faktu i analiza wyłącznie motywów indywidualnych prowadziła do wykreowania jednostki jako tworu abstrakcyjnego, „urojonego”, niewystępującego w rzeczywistości gospodarczo-społecznej. Był krytyczny wobec traktowania jednostki wyłącznie jako homo oeconomicus, na jej zachowania i decyzje bowiem wpływają także środowisko i organizacja społeczna, na które oddziałuje system etyczno-religijny. Dlatego dążenia i motywy człowieka lepiej wyjaśniała kultura, normy religijno-moralne, metody wychowania czy status ekonomiczny, i stąd właściwe uchwycenie zachowań ekonomicznych jednostki wymagało wcześniejszego poznania życia społecznego i praw, w których ona funkcjonowała. Grabski proponował komplementarne traktowanie kultury, polityki, życia społecznego oraz gospodarczego związanych z całokształtem stosunków istniejących w danej społeczności. Krytykował koncepcje liberalne i marksistowskie oparte na „czystej”, logicznej dedukcji, przez co stawały się one odległe od rzeczywistości i prowadziły do fałszywych wniosków. Twierdził, że społeczeństwo i naród stanowią twór historyczny, produkt wspólnoty dziejowej, podporządkowany celom wspólnym.

Grabski był zwolennikiem liberalizmu ekonomicznego, aczkolwiek wydarzenia związane z wielkim kryzysem lat 30. skłoniły go do rewizji poglądów w tej dziedzinie. Opowiadał się za ingerencją rządu łagodzącą wahania koniunktury i zmniejszającą bezrobocie. Dowodził, że interwencjonizm powinien utrwalać równowagę sił produkcyjnych, która była naruszana przez pozycję karteli i koncernów. Wskazywał na sprzeczność między istotą i zadaniami państwa a liberalnym indywidualizmem, z którego „przerostu” wynikały zagrożenia w postaci despotyzmu silnych podmiotów i niszczenia podmiotów słabszych. Za konieczne uważał niwelowanie zbytniej przewagi wielkiego przemysłu poprzez poddanie go kontroli publicznej z jednej strony, z drugiej zaś wspieranie i ochronę drobnej i średniej wytwórczości poprzez kredyty, zamówienia państwowe, politykę fiskalną i handlową. Był krytyczny wobec kapitalizmu monopolistycznego, wspierał idee kapitalizmu opartego na drobnej przedsiębiorczości. Opowiadał się także za protekcjonizmem chroniącym własną gospodarkę przed konkurencją zewnętrzną – jego zdaniem był on drogą do efektywnego unowocześnienia wytwórczości krajowej. Uważał też, że państwo powinno działać na rzecz redystrybucji dochodu na rzecz słabszych, niwelować kulturalne i materialne dysproporcje poprzez system podatkowy i rozwój powszechnego nauczania, powinno silniej oddziaływać na regulację czasu pracy, wynagrodzeń, ubezpieczeń społecznych oraz wspierać organizacje robotnicze.

Oprócz postulatu rozwoju drobnych i średnich przedsiębiorców Grabski pisał także o konieczności wypracowania programu reform modernizujących polską wieś. Uważał, że potrzebne jest wspieranie tworzenia większych gospodarstw włościańskich nie tylko ze względów ekonomicznych (popyt wewnętrzny), ale także społeczno-politycznych – niskie ceny rolne i niskie dochody właścicieli drobnych gospodarstw sprzyjały radykalizacji postaw ludności wiejskiej. Na podstawie szczegółowej analizy stosunków społeczno-gospodarczych na wsi polskiej (struktury własności, słabych rynków zbytu, niskiego stanu agrotechniki i niedorozwoju kredytu) opracował postulaty ustanowienia prawa chroniącego chłopów przed wydziedziczaniem za długi, zwiększenia podaży kredytów na parcelację ziemi, rozbudowy szkół agronomicznych, budowy infrastruktury w postaci melioracji, elewatorów oraz spółek włościańskich. Proces ten aktywnie wspierał, uczestnicząc w pracach organizacji działających na rzecz modernizacji wsi galicyjskiej.

Od końca lat 30. oraz w czasie wojny poglądy Grabskiego jeszcze bardziej ewoluowały. Uważał, że kapitalizm powinien ulec przeobrażeniu, ponieważ poderwana została wiara w efektywność podstawowych jego cech takich jak wolność gospodarcza, konkurencja i indywidualna przedsiębiorczość. Kierunki zmian, jakie obserwował, wskazywały jego zdaniem, że albo kapitalizm ulegnie zasadniczym zmianom, albo upadnie. Wskazywał na konieczność twórczego wysiłku klas społecznych i współpracy (wyróżniał warstwę menadżerów posiadających wiedzę techniczno-organizacyjną, właścicieli kapitału oraz robotników) w imię solidaryzmu narodowego. Pisał, że brak silnej grupy menadżerów skutkował słabością polskiej gospodarki. Uważał, że robotnicy winni otrzymywać wyższe wynagrodzenia i partycypować w zyskach. Pozwalałoby to na zmiany własnościowe – możliwość zakupu akcji przedsiębiorstw, co było jego zdaniem lepszym rozwiązaniem niż nacjonalizacja. Pisał też o konieczności wzmocnienia stanu średniego oraz prawidłowego rozwoju społecznego opartego na harmonii społecznej. Dzięki temu Polska mogła wejść na drogę dynamicznego rozwoju (wskazywał zapóźnienia w stosunku do innych państw, czego wyrazem był de facto niezmienny poziom produkcji w 1938 roku w stosunku do roku 1913). Dodawał, że warunkiem było pokonanie nieufności i wrogości między grupami społecznymi i politycznymi.

Stanisław Grabski uważany jest za reprezentanta szkoły historycznej w ekonomii – pod względem metodol ogicznym zmierzał do socjologicznego i psychologicznego ujęcia formułowanych przez nią twierdzeń. Jego prace obejmujące analizę procesów gospodarczych zawierały silną obecność podejścia socjologicznego i historycznego. Polemizował z indywidualizmem szkoły austriackiej, motywy indywidualne uznawał za pochodne motywów społecznych, uważał, że społeczeństwa nie są prostą sumą jednostek, ale systemem stosunków międzyludzkich, ulegającym zmianom w procesie historycznego rozwoju. Owe stosunki ujmował w sposób subiektywistyczny, silne znaczenie przypisywał elementom psychologicznym, w tym subiektywizmowi ocen i wartościowania. Jego prace zostały docenione w Polsce międzywojennej, na ich wartość wskazywali też uczeni z kręgu niemieckiego związani z nurtem historycznym i psychologicznym w ekonomii.